Vluchtelingeneditie van befaamde ‘Humans of New York’-reeks



Humans of New York

Een doorslaggevend succes. Zo kun je het wereldwijd populaire Humans of New York wel noemen. Fotograaf Brandon Stanton portretteert op prachtige wijze de levens van simpele zielen in New York. Maar hij verlegt zijn focus; New York is niet groot genoeg voor Stanton. Nadat hij al eerder naar bijvoorbeeld Koerdisch-Irak is geweest, geeft hij ditmaal de Syrische vluchtelingen in Griekenland een gezicht. En wederom doet hij dat op prachtige wijze. Hieronder drie (vertaalde) verhalen.

Humans of New York
Foto: Humans of New York

“Ik was aan het werk toen een vriend opeens belde. Hij vertelde dat mijn jongste broertje was neergeschoten. Overhaast vloog ik naar het ziekenhuis, waar ik hem aantrof met verband om zijn hoofd. Ik haalde het verband eraf om de wond te ontsmetten met alcohol. Ik zag kleine stukjes van zijn hersens. De dokter vertelde: ‘Als je hem nu niet naar het ziekenhuis in Damascus brengt, zal hij het niet gaan redden.’

“Ik raakte in paniek. De weg naar Damascus gaat dwars door Raqqa, dus het is ongelooflijk gevaarlijk. In totaal zou de autorit zo’n tien uur duren, aangezien we binnendoor moesten, via kleine weggetjes achteraf. Mijn broertje zat achterin de auto. Het duurde niet lang voordat hij begon met braken. Er stroomde vocht uit zijn ogen; ik had geen idee wat ik moest doen. Ik was zo bang.

“Ik dacht echt dat hij het niet zou gaan redden, maar op één of andere manier bereikten we het ziekenhuis. Hij is nu verlamd en praat erg traag. Momenteel kan hij enkel zijn hand bewegen. Zijn geheugen is wel oké; hij kan zich oude dingen herinneren. Ik probeer hem naar Duitsland te brengen, want ik hoorde dat de Duitse dokters hem zouden kunnen helpen.” (Lesbos, Griekenland)

Humans of New York
Foto: Humans of New York

“Voordat ik naar Europa zou vluchten, ging ik nog eenmaal terug naar Syrië om mijn familie te zien. Ik sliep in de schuur van mijn oom, omdat de politie elke dag bij mijn vader voor de deur stond. Pap vertelde me uiteindelijk: ‘Als je hier nog langer blijft, zullen je op een gegeven moment vinden en vermoorden.’ Dus zocht ik contact met een mensensmokkelaar en ging op weg naar Istanbul.

“Net op het moment dat ik de overstap naar Europa wilde maken, kreeg ik een telefoontje van mijn zus. Ze vertelde me dat mijn vader te grazen is genomen door de politie, en als ik geen vijfduizend euro voor zijn operatie zou sturen, zou hij overlijden. Dat geld was eigenlijk bedoeld om Europa te bereiken, maar wat kon ik doen? Ik had geen keus.

“Twee weken later belde mijn zus weer, ditmaal had ze een erger bericht. Mijn broer bleek vermoord door ISIS toen hij aan het werk was op een olieveld. Ze hebben ons adres gevonden op zijn identiteitsbewijs en hebben zijn hoofd daarheen gestuurd. Met een bericht erbij. ‘Koerden zijn geen moslims.’ Mijn jongste zusje vond het hoofd van mijn broer, inmiddels alweer een jaar geleden. Sindsdien heeft ze geen enkel woord meer gezegd.” (Kos, Griekenland)

Humans of New York
Foto: Humans of New York

“Mijn man en ik verkochten alles om onze reis naar Europa te kunnen veroorloven. We werkten vijftien uur per dag in Turkije, totdat we genoeg geld hadden om te vertrekken. De mensensmokkelaar zette ons met 150 anderen op een boot. Toen we de boot eenmaal zagen, wilden veel vluchtelingen weer omkeren. Maar dat kon niet; de smokkelaar vertelde dat niemand zijn geld zou terugkrijgen. We hadden geen keus.

“Zowel het onderste compartiment als het dek waren volledig gevuld met mensen. De golven sloegen over de boot, dus de kapitein vroeg iedereen of ze hun baggage overboord wilden gooien. Onderweg raakte de boot een rots, maar de kapitein zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken. Het water kwam inmiddels al in de boot, maar hij zei wederom dat we ons geen zorgen hoefden te maken. We waren in het onderste compartimenten, wat zich langzamerhand vulde met zeewater. Het was zo druk; je kon geen kant meer op.

“Iedereen begon te schreeuwen. Uiteindelijk waren wij de twee laatste vluchtelingen die de boot verlieten. In de zee gaf mijn man zijn reddingsvest aan een vrouw. We zwommen zolang we konden. Na een paar uur vertelde mijn man dat hij te moe was om door te zwemmen, dus wilde hij rusten. Door op zijn rug te gaan liggen, bleef hij drijven. We konden elkaar niet zien; het was namelijk veel te donker. En de golven waren erg hoog. Ik hoorde hem mijn naam roepen, maar we dreven van elkaar weg. Steeds verder en verder weg. Uiteindelijk pikte een boot mij op. Mijn man is nooit gevonden.” (Kos, Griekenland)

Bekijk en lees hier alle foto’s en bijbehorende verhalen.